از ظاهر اين آيه اينطور استفاده مىشود كه ظهار تنها اختصاص به مادر نسبى دارد چه آنكه تنها مادر را كه اطلاقش منصرف به مادر نسبى است ذكر نموده در حالى كه اگر خصيصه‌اى در آن نمىبود مىبايد ساير محرّمات نسبى از قبيل بنت ، خاله ، عمّه و غير آنها را نيز مىآورد ، پس نفس اكتفاء به مادر نسبى دليل بر تخصيص مىباشد . جواب از شاهد اول همانطورى كه گفته شد در اين آيه هيچ شاهد براى تخصيص به مادر نسبى وجود ندارد چه آنكه بمقتضاى اثبات الشىء لا ينفى ما عداه آيه شريفه ظهار در مورد مادر نسبى را اثبات كرده ولى نفى ظهار به غير آن را ننموده است چنانچه اثباتش را نيزننموده منتهى ما وقوع ظهار به غير مادر را با اخبار صحيحه اثبات مىكنيم نه با آيه مزبور چنانچه دو خبر صحيح قبلا نقل شد و همانطورى كه ملاحظه شد هردو بطور صريح اين معنا را اثبات مىكنند . شاهد دوم در صحيحه يوسف تمّار از مولانا الصادق عليه السّلام چنين آمده : قال : قلت له ، الرّجل يقول لامرأته : انت علىّ كظهر اختى او عمّتى او خالتى ، فقال : انّما ذكر اللّه تعالى الامّهات و انّ هذا لحرام . يعنى : راوى مىگويد : محضر مبارك امام عليه السّلام عرضه داشتم مردى به همسرش چنين مىگويد : تو بر من همچون پشت خواهر يا عمّه و يا خاله